213. IабдуллахI ибн МаIкъила дийцина: «Цкъа КаIб ибн Iужраца охьахаар нисделча, аса хаьттинера цуьнга капаратна доккхучу сагIанах лаьцна. Цо жоп делира: «Сан хьокъехь доьссина дара и, ткъа кхача-м шуна массарна а кхочуш ду и. Цкъа АллахIан элчанна (АллахIера къинхетам а, маршо а хуьлда цунна) тIевигинера со, сан юьхьа тIехула охьаоьхуш мезий а долуш. Ткъа (и сурт гиначу) цо элира: «Суна-м, дера, ца хаьара оцу жуккарша хьо хIокху кепара хьийзош вуйла (я: Суна-м, дера, ца хаьара хьоьгахь хIокху кепара йоккха хало юйла). УьстагI хила агIо буй хьан?». Аса жоп делира: «ХIан-хIа». ТIаккха цо элира: «ХIета, кхаа дийнахь марханаш кхаба, я ялх мисканна хIума яае, хIора мисканна ах сахь а кхачош»».

Кхечу ривайатехь дийцина: «АллахIан элчано (АллахIера къинхетам а, маршо а хуьлда цунна) омра дира цуьнга: ялх мисканна (Пайхамаран саьхьан барамехь) кхо сахь хIума яор, я  (пекъарша сагIина дIабекъа) цхьана уьстагIна урс хьакхар, я кхаа дийнахь марханаш кхабар» (ал-Бухари: 1816-1817, Муслим: 85/1201).